Zaloguj
Reklama

Badania nad zastosowaniem Botoksu w leczeniu nietrzymania moczu.

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • Prof. dr hab. n. med. Anita Olejek (Konsultant Wojewódzki z Zakresu Położnictwa i Ginekologii - woj. śląskie). Dr n. med. Piotr Bodzek.

Źródło tekstu:

  • Anne M. Weber. Does Botox relieve urinary urgency and urge incontinence? OBG Management, January 2007 · Vol. 19, No. 01.

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Badania nad zastosowaniem Botoksu w leczeniu nietrzymania moczu.
Fot. Pantherstock
(5)

Botox jest nazwą handlową oczyszczonej postaci toksyny botulinowej typu A, produkowanej przez bakterie Clostridium Botulinum.

W badaniu opublikowanym przez Schmid'a na grupie 100 pacjentów z idiopatyczną nadreaktywnością mięśnia wypieracza moczu leczonych toksyną botulinową ustąpienie objawów miało miejsce u 74% chorych z nietrzymaniem moczu po upływie 4 tygodni leczenia oraz u 80% pacjentów po upływie 12 tygodni. Parcie na mocz ustąpiło w 72% przypadków po 4 tygodniach leczenia oraz u 66% po 12 tygodniach leczenia.

Wśród pierwszych lekarzy stosujących Botoks (z dobrą skutecznością) był zespół badawczy ze Szwajcarii pod kierownictwem Brigitte Schurch. Do grupy badanej zakwalifikowano pacjentów spełniających szczegółowe kryteria dotyczące „zespołu nadaktywnego pęcherza” wyznaczone przez International Contience Society. Kryteria te uwzględniały: 1) urodynamiczne nieneurogenne objawy samoistnej nadaktywności mięśnia wypieracza z lub bez nietrzymaniem moczu lub 2) nadwrażliwy pęcherz z przedwczesnym uczuciem pełnego pęcherza (nawet w przypadkach prawidłowej maksymalnej pojemności pęcherza) oraz ponad 8 opróżnień pęcherza w przeciągu 24 godzin (objawy częstego parcia na mocz z lub bez nietrzymania). Badaniom poddano 77 kobiet i 23 mężczyzn, każdy z chorych otrzymywał 100 U Botoksu (w roztworze solnym) w 30 zastrzykach do pęcherza moczowego (z wyjątkiem trójkąta pęcherza) pod kontrolą cystoskopii.

Niekorzystne skutki uboczne obserwowane podczas badania dotyczyły infekcji dróg moczowych (10 pacjentów –10%) oraz zatrzymania moczu wymagającego okresowego samo-cewnikowania u 4 pacjentów (4%). Średnia objętość moczu zalegającego po mikcji (PVR - PostVoid Residual) powróciła do wartości początkowych dopiero po upływie średnio 9 miesięcy od iniekcji.

Chociaż grupa badana obejmowała zarówno kobiety jak i mężczyzn (stosunek około 3:1) jednak nie uwzględniono w wynikach aspektu płci. Ponadto zgodnie z wytycznymi The International Contience Society, pacjenci z nadreaktywnym pęcherzem stanowią niejednorodną grupę pod względem objawów urologicznych ( które mogą ale nie muszą dotyczyć nietrzymania moczu) i wyników badań urodynamicznych (które mogą ale nie muszą obejmować nadaktywność wypieracza).

Aby zdobyć bardziej szczegółową wiedzę, zwłaszcza biorąc pod uwagę coraz częstsze stosowanie Botoksu, naukowcy podjęli się przeprowadzenia randomizowanego, kontrolowanego placebo badania klinicznego dotyczącego kobiet z nietrzymaniem dotyczącym idiopatycznej nadaktywności mięśnia wypieracza. Celem badania jest określenie procentu kobiet, u których nastąpiło ustąpienie objawów po podawaniu Botoksu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo w ciągu rocznej obserwacji.  Zakończenie badań planowane jest w roku 2008.

Głównym ryzykiem stosowania botoksu jest natychmiastowe lub krótkoterminowe zatrzymanie moczu. Doświadczeni lekarze klinicyści oszacowali, iż ryzyko zatrzymania moczu jest niskie natomiast ulega ono podwyższeniu, jeżeli weźmie się pod uwagę rutynowe pomiary objętości moczu zalegającego po mikcji. Można wnioskować, iż zatrzymanie moczu po zastosowaniu botoksu jest czasowe, ale może również trwać tak długo jak będzie obserwowany wpływ leczenia na objawy czyli nawet do kilku miesięcy. Dlatego też należy szczegółowo informować pacjentki o możliwości wystąpienia skutków ubocznych. Odczuwanie parcia moczu (urinary sensation) może ulec zmianie po leczeniu Botoksem, dlatego też pacjentki mogą odczuwać kłopotliwe objawów zatrzymania. Niemniej jednak konieczne jest dostarczenie większej ilości danych związanych z krótko i długookresowymi powikłaniami zanim wprowadzi się nowe wytyczne dotyczące leczenia tego typu zatrzymania moczu.

Piśmiennictwo:

  1. Anne M. Weber. Does Botox relieve urinary urgency and urge incontinence? OBG Management, January 2007 · Vol. 19, No. 01.
  2. Schmid DM, Sauermann P, Werner M, et al. Experience with 100 cases treated with botulinum-A toxin injections in the detrusor muscle for idiopathic overactive bladder syndrome refractory to anticholinergics. J Urol. 2006;176:177–185.
(5)
Reklama
Komentarze