Zaloguj
Reklama

Insulinoterapia w leczeniu cukrzycy u kobiet ciężarnych. Informacje dla pacjentek.

Recenzenci:

  • Prof. dr hab. n. med. Anita Olejek (Konsultant Wojewódzki z Zakresu Położnictwa i Ginekologii - woj. śląskie).

Źródło tekstu:

  • Forum Ginekologiczne

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Insulinoterapia w leczeniu cukrzycy u kobiet ciężarnych. Informacje dla pacjentek.
Fot. Pantherstock
(0)

Insulinoterapia jest podstawowym elementem opieki perinatalnej nad ciężarnej z cukrzycą. Odpowiednia dawka insuliny dla danej pacjentki zależy od stężenia glukozy, jaki występuje przy określonym sposobie odżywiania i stopniu aktywności fizycznej.

Współpracując z ciężarną, należy ustalić sposób dawkowania odpowiedni do jej indywidualnych potrzeb i wyznaczonych celów terapeutycznych. Pora wykonania iniekcji zależy od stężenia glukozy we krwi, spożycia posiłków, wysiłku fizycznego i rodzaju stosowanej insuliny. Należy uwzględnić różnice dotyczące działania insuliny (np. początek, szczyt i czas działania). Szybkodziałające analogi insuliny należy wstrzykiwać 15 minut przed posiłkiem lub tuż po posiłku. Najczęściej zalecanym okresem pomiędzy iniekcją krótkodziałającej insuliny i posiłkiem jest pół godziny. Odradza się przyjmowanie pokarmów kilka minut po (lub przed) wstrzyknięciu krótkodziałającej insuliny, ponieważ wyraźnie zmniejsza to zdolność insuliny do zapobiegania gwałtownym wzrostom glikemii oraz może powodować zwiększenie ryzyka późnej hipoglikemii. Na podstawie czynników, takich jak: stężenie glukozy we krwi, miejsce iniekcji, przewidywana aktywność w danym okresie, lekarz powinien ustalić zalecane odstępy czasu pomiędzy iniekcją insuliny i posiłkami. Choroba, podróż czy jakakolwiek zmiana trybu życia (np. intensywny wysiłek fizyczny i odmienny sposób odżywiania podczas wakacji) wymagają często zwiększenia liczby wykonywanych pomiarów glikemii pod kontrolą lekarza. Podróżowanie przez 3 lub więcej stref czasowych wymaga specjalnej porady odnośnie sposobu dawkowania insuliny. W przypadku choroby należy utrzymywać podawanie insuliny, nawet jeśli ciężarna nie jest w stanie spożywać pokarmów lub wymiotuje. Jeżeli w czasie choroby stwierdzi się hiperglikemię, zaś test na obecność ketonów w moczu lub we krwi wypada

dodatnio, oznacza to konieczność zwiększenia, a nie zmniejszenia dawki insuliny. Bardzo częstym powodem występowania hipoglikemii jest przyjęcie zbyt dużej dawki insuliny. Hipoglikemia może też być spowodowana opóźnieniem lub opuszczeniem posiłku, zmniejszoną zawartością węglowodanów w posiłku, zwiększoną aktywnością fizyczną bądź zwiększoną szybkością wchłaniania insuliny (np. w wyniku podwyższonej temperatury skóry w czasie opalania lub kąpieli w gorącej wodzie). Wszystkich chorych leczonych insuliną należy poinformować o konieczności noszenia przy sobie przynajmniej 15 g węglowodanów, które będą mogli zjeść lub wypić na wypadek wystąpienia hipoglikemii.

Wykorzystano materiały zawarte w American Diabetes Association: Insulin administration. Diabetes Care 2002, 25, supl. A, S112–S115.

(0)
Reklama
Komentarze