Zaloguj
Reklama

Liszaj twardzinowy sromu - częsty problem terapeutyczny.

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Liszaj twardzinowy sromu - częsty problem terapeutyczny.
Fot. Pantherstock
(3)

Przedstawiono istotę schorzenia, występowanie, diagnostykę i leczenie.

Świąd, pieczenie, trudności w odbywaniu stosunków płciowych oraz wiek chorej po menopauzie - to objawy w pierwszej kolejności przemawiające za liszajem twardzinowym (lichen sclerosus). Synonimy dawniej używane to: zanikowa, atroficzna dystrofia sromu czy marskość sromu - kraurosis vulvae). Schorzenie to charakteryzuje się zatarciem rysunku skórnego (wargi sromowe mniejsze oraz łechtaczka zanikają), bliznowaceniem prowadzącym nawet do zwężenia wejścia do pochwy (przyczyna trudności we współżyciu). W typowym liszaju twardzinowym nie spotyka się atypii komórkowej. Jego przyczyna nie jest do końca poznana - badania wskazują na mechanizm autoimmunologiczny oraz genetyczny. Dyskutowana też jest endokrynopatia. Przypuszcza się, że występowanie tego schorzenia w okresie menopauzy jest spowodowane niedoborem estrogenów (miejscowy niedobór 5a-reduktazy) .

 

Liszaj twardzinowy sromu należy różnicować z :

1.  rozrostem płaskonabłonkowym sromu (dawniej nazywanym dystrofią hiperplastyczną, rozrostową). Jego istotą jest niespecyficzna reakcja nabłonka sromu na dodatkowe czynniki drażniące jak infekcje, procesy zapalne pochwy i sromu (głównie zakażenia przenoszone drogą płciową), mikrourazy, uczulenia, niedobory witaminowe i pokarmowe. Najczęściej występuje między 30 a 60 r.ż. W leczeniu stosuje się kortykosteroidy, Oxycort w 1% maści, Linomag, Vit. F. Należy zadbać o eliminację źródła drażnienia.

2. liszajem twardzinowym z ogniskami rozrostu nabłonkowego (dawniej nazywanym  dystrofią mieszaną)3. carcinoma in situ i rakiem sromu 4. zapaleniem grzybiczym i bakteryjnym5. rzęsistkowicą6. wszawicą7. infekcjami wirusowymi8. odczynami alergicznymi (na leki, dezodoranty, mydła)9. działaniem czynników chemicznych i mechanicznych10.schorzeniami natury ogólnej (cukrzyca, choroby wątroby, uremia, niedobór estrogenów, nadczynność i niedoczynność tarczycy, awitaminozy, czynniki psychiczne, choroby krwi - białaczka, ziarnica, niedokrwistość złośliwa)

 

Ze względu na fakt, iż w podeszłym wieku za zmiany wsteczne w obrębie sromu odpowiedzialny jest spadek estrogenów,  dlatego też korzystnie wpływa na cofanie się tych zmian ogólna i miejscowa estrogenoterapia.

Leczenie ma charakter zachowawczy i jest miejscowe. Zapobiegamy wysychaniu i nadmiernemu rogowaceniu sromu. Najkorzystniejsze rezultaty uzyskuje się stosując 2-3 % maść testosteronową (troficzne oddziaływanie na skórę; obniża stężenie dihydrotestosteronu w surowicy, a podwyższa wolnego testosteronu). Mechanizm działania polega na blokowaniu enzymatrycznym w przemianie testosteronu do dihydrotestosteronu w skórze sromu. Z uwagi na pojawiające się niekiedy objawy maskulinizacji można stosować miejscowo żel progesteronowy.

W czasie leczenia może czasem dojść do pojawienia się na sromie hiperplastycznych ognisk wytwórczych, mogących stać się punktem wyjścia rozrostu złośliwego. Konieczna wtedy jest weryfikacja histopatologiczna. Leczenie w takiej sytuacji polega na likwidacji ognisk hiperplazji za pomocą kortykosteroidów, a następnie 2% maść testosteronowa dwa razy dziennie przez 6 miesięcy, następnie dwa razy tygodniowo na stałe. Cennym uzupełnieniem leczenia jest stosowanie Linomagu. Wyraźną poprawę stanu miejscowego zauważa się dopiero po upływie roku.

(3)
Reklama
Komentarze