Zaloguj
Reklama

Obecność partnera przy porodzie - informacje uzupełniające.

Recenzenci:

  • Prof. dr hab. n. med. Anita Olejek (Konsultant Wojewódzki z Zakresu Położnictwa i Ginekologii - woj. śląskie). Dr n. med. Piotr Bodzek.

Źródło tekstu:

  • Forum Ginekologiczne

Adres www źródła:


Obecność partnera przy porodzie - informacje uzupełniające.
Fot. ojoimages
(5)

Artykuł zawiera informacje na temat towarzyszenia męża/partnera podczas narodzin dziecka. Przedstawia korzyści wynikające z tego uczestnictwa dla rodzącej, noworodka, a także i samego partnera.

Decyzja o uczestnictwie męża/partnera podczas narodzin dziecka musi opierać się na pewności, że w takim samym stopniu pragnie tego rodząca, jak i jej partner. Ojciec powinien odczuwać potrzebę przebywania w czasie porodu, a nie uginać się pod naciskiem i prośbami żony. Poród dla mężczyzny jest zazwyczaj niezwykle głębokim przeżyciem, więc gdy nie jest on przygotowany do stawienia czoła takim emocjom, nie powinien być zmuszany, gdyż nie sprosta on oczekiwaniom rodzącej kobiety.

Obecność partnera podczas porodu, pod warunkiem jego zaangażowania, a nie tylko biernego obserwowania wydarzeń, stanowi potężne wsparcie dla kobiety i rzutuje na ich dalsze, wspólne życie.

Uczestniczenie ojca w narodzinach jego potomstwa sięga dziejów najstarszych, choć jego obecność w tym rodzinnym wydarzeniu zawsze miała odmienne znaczenie.

W różnych społeczeństwach i kulturach mężczyzna spełnia różne funkcje w opiece nad rodzącą i jego nowo narodzonym dzieckiem. W naszej kulturze panuje przekonanie, że mężczyzna jest głową i żywicielem rodziny, a kobieta spełnia funkcję opiekuńczą i wychowawczą. Na początku poprzedniego stulecia, gdy porody odbywały się jeszcze w domu, rola męża ograniczyła się do bycia obserwatorem, będącym obok całego wydarzenia. W domach panowała przyjazna atmosfera, położna była gościem, ale także jedyną osobą towarzyszącą rodzącej, a mąż oczekiwał narodzin dziecka w sąsiednim pokoju. W ten sposób ojcowie utracili możliwość bezpośredniego uczestniczenia w porodzie, które niegdyś dawało im publiczne uznanie i potwierdzenie roli mężczyzny jako ojca.

Następnie miejsce porodu zostało przeniesione z domu do szpitala. Dawniej w czasie porodu szpitalnego mężczyzna był tylko częścią „personelu” i to najmniej ważną. W rzeczywistości znajdował się na niższym stopniu zaangażowania, za nic oficjalnie nie odpowiadał i czuł się zaledwie tolerowany. Często nie wiedział gdzie ma stać, co wolno mu robić, a nawet czy wolno mu dotknąć swojej żony. Mężczyzna czuł się niechciany i niepotrzebny, kobieta zaś zostawała pozbawiona emocjonalnego wsparcia ze strony męża właśnie wtedy, gdy go najbardziej potrzebowała.

W tak ważnym momencie w życiu obojga partnerów zespół położniczy oczekiwał od ojca dostosowania się do zwyczajów szpitala i powrotu do domu, co wymagało czasowego opuszczenia matki i dziecka. Takie rozstanie mogło nie odpowiadać partnerom, ponieważ po porodzie zazwyczaj potrzebują spędzenia czasu ze sobą, dzieląc się przeżyciami z porodu i ciesząc się nowo narodzonym dzieckiem.

Obecnie podczas porodów szpitalnych zdecydowanie zmieniła się postawa personelu medycznego względem ojca dziecka.

W dzisiejszych czasach partner na sali porodowej może czuć się tak samo swobodnie, jakby uczestniczył w porodzie odbywającym się w jego własnym mieszkaniu. Pomaga on kobiecie zachowywać spokój, oszczędzać siły, mobilizuje do wysiłku, asekuruje przy zmianie pozycji i wykonywaniu różnych czynności, a co najważniejsze dodaje otuchy, która jest szczególnie ważna dla rodzącej.

Nawet, gdy przed rozwiązaniem ciąży okaże się, że wykluczony jest poród siłami natury, nie oznacza to, że obecność ojca podczas cięcia cesarskiego jest niemożliwa. Musi być on tylko odpowiednio przygotowany psychicznie i fizycznie do wejścia na aseptyczną salę operacyjną i tam również może znakomicie pełnić swoją ojcowską rolę.

Po porodzie umożliwia się pozostanie partnera przy najbliższych- żonie i dziecku. Mogą oni wspólnie cieszyć się pierwszymi chwilami.

Partner obecny przy porodzie nie jest jedynie biernym obserwatorem, czy człowiekiem, który trzyma rodzącą za rękę. Dla własnego i partnerki dobra powinien odgrywać aktywną rolę. Jest tam, aby dawać jej silne wsparcie i miłość. To sprawia, że mężczyzna może poczuć się ojcem, zanim urodzi się dziecko. Obecność przy narodzinach staje się dla niego nierozłączną częścią procesu stawania się ojcem. Dzięki panującej intymnej atmosferze podczas całego trwania porodu małżonkowie mogą odczuwać szczególną bliskość.

Obecność partnera ułatwia również pracę położnej asystującej przy porodzie.  Pomaga on w nawiązaniu kontaktu i komunikacji między partnerką, a położną, w trudnych dla partnerki chwilach.

Mężczyzna uczestniczący w takim porodzie powinien jednak zapoznać się z przebiegiem porodu i potrzebami kobiety w trakcie jego trwania. Trudno uczestniczyć w porodzie mężczyźnie, który nie rozumie fizjologii kobiecego organizmu i nie zdaje sobie sprawy z przeżyć emocjonalnych kobiety. Powinien znać naturę stresujących ją bodźców w czasie różnych faz porodu, aby lepiej móc ją zrozumieć.

Może on pomóc żonie w czasie porodu, używając sposobów wcześniej wyuczonych w szkole rodzenia. Powinien znać metody radzenia sobie ze skurczami i dolegliwościami, jakimi są: bóle głowy, hiperwentylacja czy drżenie i skurcze nóg. Znajomość tych technik pozwala mężczyźnie, widząc reakcje partnerki na stresujące bodźce, pomóc jej w rozluźnieniu się, opanowaniu napięcia mięśni oraz świadomym oddychaniu. Przez cały okres trwania porodu mężczyzna powinien nieustannie obserwować swoją partnerkę, gdyż to właśnie on wie, w jaki sposób rozładowywać jej napięcie i strach.

W trakcie porodu, w którym przyszły ojciec nie czuje skrępowania, a także jest najwierniejszym pomocnikiem, może doceniać i przeżywać wraz z kobietą piękno narodzin własnego i wspólnego dziecka, co w dużym stopniu pozytywnie wpływa na jego psychikę. To właśnie ojciec jest osobą najbardziej skoncentrowaną na matce i rodzącym się dziecku. Zwykle to, co on dostrzega i dla niego jest niezwykle ważne, może umknąć uwadze położnej, która jest skupiona na sprawnym poprowadzeniu porodu. Wszystko, co wydarza się podczas porodu dla ojca jest niepowtarzalnym pięknem, a dziecko jest prawdziwym darem.

Pełne uczestnictwo ojca w porodzie umożliwia mu od pierwszych chwil zaakceptowanie noworodka, a także pozwala na uniknięcie obaw przed kontaktem fizycznym z dzieckiem.

Ojcostwo nie jest niczym skomplikowanym, polega na odgrywaniu roli osoby podtrzymującej i wspomagającej partnerkę, pomagającej bezinteresownie przyszłej matce na wiele różnych sposobów w czasie ciąży i porodu.

Korzyści wynikające z obecności ojca przy porodzie

Poród to doświadczenie, w którym najlepiej może zostać wyrażona wzajemna miłość dwojga ludzi. „Wspólne rodzenie” wyraża rodzenie się nie tylko dziecka, ale także rodzenie się rodziców dziecka jako matki i jako ojca.

Uczestnictwo ojca w porodzie swojego dziecka może owocować głębokim i bardziej autentycznym związaniem się zarówno z partnerką, jak i z dzieckiem, gdyż towarzyszył mu przecież od momentu poczęcia, przez całą ciążę, a co najważniejsze był przy nim w chwili narodzin.

Towarzyszenie partnera przy porodzie wpływa bardzo pozytywnie na rodzącą kobietę. Wśród wielu korzyści dla rodzącej, wynikających z obecności męża w tak ważnym momencie, jakim jest poród dziecka, wymienia się:

  • zmniejszenie poczucia lęku i osamotnienia,
  • zaspakajanie potrzeb rodzącej, dodawanie otuchy, chwalenie,
  • dopingowanie i podtrzymywanie na „duchu” w chwilach załamania,
  • pomoc w „odzyskiwaniu kontaktu” z rzeczywistością w trudnych momentach,
  • zapewnienie odczuwania czułości, bliskości, a także bezpieczeństwa,
  • potwierdzenie uczucia miłości do rodzącej i dziecka, umacnianie więzi małżeńskiej,
  • pomoc w doborze odpowiedniej pozycji ułatwiającej poród,
  • mobilizowanie do wysiłku porodowego, pomoc poprzez współdziałanie, w wyznaczonych przez rodzącą wcześniej czynnościach,
  • umożliwienie partnerce zachowania nienaruszonej osobowości,
  • pośredniczenie pomiędzy rodzącą, a położną asystującą przy porodzie, pomoc w utrzymywaniu kontaktu i współpracy między nimi,
  • obecność partnera może wpłynąć na skrócenie czasu długości trwania porodu, a także zwiększa szanse na zmniejszenie konieczności stosowania interwencji położniczych,
  • wyzwalanie poczucia wzajemnego zaufania i nadziei na przyszłość,
  • daje okazję do uwierzenia w możliwości podołania nowym zadaniom we dwoje. 

Uczestniczenie partnera w porodzie pozwala kobiecie osiągnąć poczucie bezpieczeństwa i satysfakcji, lecz nie tylko ona czuje się spełniona. Możliwość przebywania przy rodzącej partnerce w czasie porodu staje się źródłem wielu korzyści również dla jej męża. Zalicza się do nich:

  • wzbogacenie swojej osobowości poprzez doświadczanie przeżyć towarzyszących narodzinom dziecka, dopełnieniem tego wydarzenia jest przecięcie pępowiny, które jest niezwykle ważną czynnością wykonywaną przez ojca,
  • wzmocnienie więzi małżeńskiej, zwiększenie poczucia wspólnoty i bliskości z partnerką, z którą przeżywał tak ważne w ich życiu chwile,
  • zwiększenie szacunku i podziwu dla partnerki, docenienie w pełni trudu, wysiłku i poświęcenia kobiety,
  • odczuwanie poczucia szczęścia dzięki spełnieniu się w roli ojca i męża,
  • umożliwienie wczesnej, emocjonalnej więzi z nowo narodzonym dzieckiem.

U ludzi rodzicielstwo nie jest instynktowne. Jest to zachowanie wyuczone, zarówno u matki jak i u ojca. Kiedy otoczenie nie ułatwia tej nauki, mężczyzna lub kobieta stają się nieodpowiednimi rodzicami, niezdolnymi do pozytywnej reakcji wobec swojego dziecka. Dialog między nimi zaczyna się od samego początku i przechodząc ogromne przemiany, trwa aż do dorosłości.

Nowo narodzone dziecko jest dobrze przygotowane do tego, by natychmiast po porodzie podjąć współdziałanie ze swoimi rodzicami. Jest nadzwyczaj aktywnym, świadomym, wrażliwym, reagującym człowiekiem, wysyłającym do swoich rodziców sygnały.

Obecności ojca przy porodzie pozwala dziecku na narodziny w pełnej rodzinie. Z kolei ojcu pozwala na nawiązanie emocjonalnej więzi z dzieckiem od pierwszych chwil jego życia. Dzięki temu noworodek także odczuwa korzyści wynikające z tego uczestnictwa. Wyróżnia się wśród nich:

  • odczuwanie większego zainteresowania, przywiązania, zaangażowania i miłości ze strony ojca, 
  • zagwarantowanie kontaktu z obydwojgiem rodziców od pierwszych chwil życia dziecka.

Wspólny poród jest źródłem niezapomnianych przeżyć dla obojga rodziców, a także potwierdzeniem wzajemnej miłości małżonków. Wzbogaca osobowość mężczyzny i pozwala na większe przywiązanie do dziecka.

Zachęcamy także do lektury    http://www.forumginekologiczne.pl/txt/a,442,0  

Bibliografia:

  1. Kitzinger S.: Narodziny w ujęciu antropologii społecznej. Międzynarodowy Kongres Jakość Narodzin- Jakość Życia. Warszawa 13-15.V.1993.
  2. Klauze K.: Powrót do naturalnego porodu i psychoprofilaktyki porodowej. Pielęgniarka i Położna 7, 1996.
  3. Summersgill P.: Rodzący mężczyzna, czyli odwet odepchniętych ojców. Praktyka Położnicza, tom IV. Alexander J, Levy V., Roch S. Wydawnictwo Lekarskie PZWL. Warszawa 1995.
(5)
Reklama
Komentarze