Zaloguj
Reklama

Progesteron i zapobieganie poronieniom – badania Haas’a i Ramsey’a.

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • Prof. dr hab. n. med. Anita Olejek (Konsultant Wojewódzki z Zakresu Położnictwa i Ginekologii - woj. śląskie). Dr n. med. Piotr Bodzek.

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Progesteron i zapobieganie poronieniom – badania Haas’a i Ramsey’a.
Fot. ojoimages
(5)

Progesteron, żeński hormon płciowy, wywołuje zmiany wydzielnicze w wyściółce macicy bardzo ważne przy implantacji zapłodnionej komórki jajowej. Przypuszcza się, iż w wielu przypadkach głównym czynnikiem odpowiedzialnym za poronienia może być nieprawidłowe wydzielanie progesteronu. Dlatego też w wielu krajach stosuje się progestageny już od początku pierwszego trymestru ciąży, w celu zapobiegania spontanicznym poronieniom.

Haas i Ramsey postanowili zbadać skuteczność i bezpieczeństwo stosowania  progestagenów jako terapii zapobiegającej poronieniom.

Jako źródło danych zastosowano bazę the Cochrane Pregnancy and Childbirth group’s trails register (styczeń 2008), CENTRAL, MEDLINE (1966 do czerwca 2006), EMBASE (1980 do czerwca 2006), CINAHL (1982 do czerwca 2006), NHMRC Clinical Trials Register (czerwiec 2006) oraz Meta-Register (czerwiec 2006). W pracy opisano badania kliniczne z randomizacją lub badania quasi-losowe porównujące stosowanie progestagenów z placebo lub też z grupą nie stosującą żadnej terapii w celu zapobiegania poronieniom.

15 badań spełniało kryteria włączenia i zostało uwzględnionych w przeglądzie (2118 pacjentek).

Meta-analiza wszystkich badanych kobiet bez względu na ilość przebytych ciąż i poronień, wykazała brak statystycznie znamiennej różnicy dotyczącej  ryzyka wystąpienia poronień pomiędzy grupami z placebo a grupami z progestagenami czy grupą bez żadnej zastosowanej terapii (iloraz szans Peto (Peto OR) 0.98;95% CI 0.78 d0 1.24) oraz brak statystycznie znamiennej różnicy związanej z ilością przypadków wystąpienia skutków ubocznych zarówno u matki jak i dziecka.

W podgrupie gdzie zebrano 3 badania dotyczące kobiet z nawrotowymi poronieniami (3 lub więcej kolejnych poronień) terapia progestagenami spowodowała znamienny statystycznie spadek ilości poronień w porównaniu do grupy z placebo lub też grupy bez terapii  (Peto OR 0.38; 95% CI 0.20 do 0.70). Nie wykryto znamiennej statystycznie różnicy pomiędzy sposobem podawania progestagenów (doustnie, domięśniowo, dopochwowo) w porównaniu do grupy z placebo lub grupy bez terapii.

Nie stwierdzono istnienia przekonujących dowodów podtrzymujących słuszność rutynowego stosowania progestagenów w celu zapobiegania poronieniom we wczesnym okresie ciąży jak również w środkowym okresie ciąży. Jednakże, stosowanie tych leków wydaje się być korzystne u kobiet z nawrotowymi poronieniami. Podstawą do stosowania terapii progestagenami u tych pacjentek może być obniżona ilość poronień oraz wykazany brak statystycznie znamiennej różnicy pomiędzy grupami badanymi a grupami kontrolnymi dotyczący ilości przypadków skutków ubocznych obserwowanych u matek i dzieci. Obecnie prowadzone są większe badania kliniczne w celu dokładnego zbadania terapii progestagenowej   w tej grupie kobiet.

(5)
Reklama
Komentarze