Zaloguj
Reklama

Psychika kobiety po poronieniu

Psychika kobiety po poronieniu
Fot. Shutterstock
(5)

Poronienie – do tego wyjątkowo przykrego zdarzenia dochodzi niestety coraz częściej. Utrata ciąży to zdecydowanie nie błahostka – okazuje się bowiem, że u kobiety po poronieniu nawet wtedy, kiedy urodzi ona już zdrowe dziecko, konsekwencje przebycia poronienia nadal mogą występować. Co stanowi naturalne przejawy żałoby, a co powinno nasuwać podejrzenie problemów psychicznych u kobiety po poronieniu i związaną z nimi konieczność zasięgnięcia specjalistycznej pomocy?

Poronienie to utraty ciąży przed 22. tygodniem jej trwania. Choć użyto tutaj zwrotu „utrata ciąży”, to jednak dochodzi wtedy tak naprawdę do utraty dziecka. Zazwyczaj więź i różne odczuwane przez matkę emocję pojawiają się zdecydowanie jeszcze przed momentem urodzenia swojego potomka – ich kształtowanie rozpoczyna się bowiem już na etapie życia wewnątrzmacicznego dziecka.

Nie budzi większego zdziwienia to, że u kobiety po poronieniu występować mogą żal, smutek, a nawet żałoba. Wymienione są reakcjami, które uznaje się za „standardowe” konsekwencje utraty dziecka. Problem jest jednak zdecydowanie szerszy, niż można by przypuszczać – przebycie poronienia może prowadzić do długotrwałych, poważnych konsekwencji dla zdrowia psychicznego danej kobiety, oprócz tego konsekwencje te dotyczyć mogą również, tych urodzonych już po przebyciu poronienia, dzieci takiej pacjentki.

Problemy psychiczne kobiety po poronieniu

U pacjentki, która poroniła, pojawiać się może szereg różnych pytań. Zastanawiać się ona może, dlaczego spotkało to właśnie ją? Myśli pacjentki mogą krążyć wokół tego, co takiego zrobiła ona źle, że doszło u niej do utraty ciąży. Dochodzić może nawet do tego, że kobieta zacznie siebie winić – istnieć może u niej wyjątkowo silne przekonanie, że gdyby postępowała w jakiś inny sposób, to nie spotkałaby ją utrata dziecka. Opisane powyżej mogą stanowić naturalne fazy żałoby (w których wymienia się, następujące po sobie, fazy zaprzeczenia, złości oraz akceptacji). Może jednak również dochodzić do stopniowego wzrastania natężenia różnych dolegliwości, nawet do takiego stopnia, że będzie można klasyfikować je jako zaburzenia psychiczne – a do takowych kobiety po poronieniu są predysponowane.

Przebycie poronienia stanowi czynnik ryzyka rozwoju przede wszystkim depresji oraz zaburzeń lękowych. Tak jak występowanie znacznego smutku u pacjentki niekoniecznie musi stanowić powodu do niepokoju, tak już współtowarzyszące mu inne, znaczne dolegliwości, powinny być czynnikami alarmującymi. Dolegliwościami, które mogą sugerować wystąpienie depresji po poronieniu, mogą być na przykład:

  • znaczna apatia,
  • utrata zainteresowania rzeczami, które wcześniej pacjentkę cieszyły,
  • zaburzenia snu i apetytu,
  • poczucie winy,
  • przekonanie o tym, że świat jest pozbawiony sensu,
  • stałe poczucie zmęczenia,
  • zaniedbywanie różnych obowiązków, zarówno domowych, jak i zawodowych.

fot. shutterstock

Zdecydowanie nie u każdej pacjentki, która przebyła poronienie, dochodzi do wystąpienia zaburzeń psychicznych. Utrata ciąży stanowi jednak czynnik ryzyka takowych, co więcej – ze względu na stosunkowo wysoką częstość poronień, ten czynnik predysponujący nierzadko bywa bagatelizowany - a zdecydowanie nie powinien. Konsekwencjami poronienia mogą być bowiem nawet trwające wiele lat zaburzenia nastroju, których obecność pogarsza funkcjonowanie nie tylko matki, ale i może mieć wpływ na jej dzieci z innych, występujących już po poronieniu, ciąż.

(5)
Reklama
Komentarze