Zaloguj
Reklama

Kiła pierwszorzędowa i drugorzędowa – realne zagrożenie

Kiła pierwszorzędowa i drugorzędowa – realne zagrożenie
Fot. medforum
(0)

Kiła zaliczana jest do ogólnoustrojowych chorób zakaźnych, które wywoływane są przez bakterię krętka bladego (Treponema pallidum). Choroba rozwija się powoli, jednak jej skutki mogą być wyniszczające dla organizmu.

Reklama

Krętek blady, czyli co wywołuje kiłę

Czynnikiem etiologicznym kiły jest gram-ujemna bakteria znana jako krętek blady (Treponema pallidum). Do zakażenia krętkiem bladym dochodzi najczęściej na drodze kontaktu seksualnego (zarówno poprzez stosunek pochwowy, jak i analny czy oralny). Do zakażenia może dojść również przezłożyskowo. a także poprzez kontakt z zakażoną krwią (np. przetoczenie zakażonej krwi). Zakaźność krętkiem bladym zależy od okresu choroby i nasilenia tzw. posocznicy krętowej. Na zakażenie duży wpływ ma również występowanie owrzodzeń i nadżerek, z których sączy się wydzielina zawierająca krętki. Choroba może rozwijać się wiele lat, nie dając objawów klinicznych.

Obraz kliniczny choroby

Pierwsze objawy, jakie pojawiają się u zarażonych, to owrzodzenie. Kiła II stopnia rozwija się zazwyczaj u 1/3 pacjentów, którzy nie podjęli leczenia, kiła III stopnia, u około 10% nieleczonych pacjentów. Pacjenci z I i II stopniem rozwoju choroby uznawani są za zakaźnych dla partnerów. Nie oznacza to jednak, że pacjenci w III stopniu rozwoju choroby nie mogą zarazić swoich partnerów czy partnerek! Inkubacja krętka bladego wynosi od 10 do 90 dni od kontaktu do powstania pierwszego owrzodzenia. Kiła I stopnia poza owrzodzeniami charakteryzuje się również miejscową limfadenopatią. Owrzodzenia, które powstają, są zazwyczaj wypełnione surowiczą treścią, są mnogie, bolesne, głęboki i często opryszczkopodobne. Badania laboratoryjne przeprowadzone na początkowym etapie zakażenia nie pozwalają na jednoznaczne wykluczenie lub potwierdzenie choroby, stąd należy powtarzać badania po 1, 2, 6 tygodniach. Kiła II stopnia (in. drugiego okresu) prowadzi do licznych zmian wielonarządowych. Powstająca plamista osutka stopniowo zmienia się w osutkę grudkową, pojawia się podwyższona temperatura ciała, limfadenopatia, zapalenie wątroby i/lub śledziony. Opisane są przypadki pojawienia się zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych  oraz zmian naczyniowo-ruchowych. Co ciekawe, w przypadku tzw. kiły utajonej wyniki odczynów serologicznych są dodatnie, jednak objawy kliniczne zazwyczaj nie występują. Kiłę trzeciego okresu dzieli się dodatkowo na:

  • kiłę kilakową – powstają liczne guzki lub zmiany o charakterze owrzodzenia na skórze, błonach śluzowych,
  • kiła późna OUN – zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, porażenie,
  • kiła sercowo-naczyniowa – problemy z prawidłowym funkcjonowanie zastawki półksiężycowatej aorty, tętniaki aorty, zwężenie ujść naczyń wieńcowych.

fot. panthermedia

Grupy ryzyka

Rutynowe badania w kierunku kiły powinny być przeprowadzane u kobiet w ciąży, krwiodawców, dawców narządów oraz osób, które charakteryzują się podwyższonym ryzykiem zakażenia, osoby zarażone HIV, pacjenci chorzy na wirusowe zapalenie wątroby typem B lub C.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)
Komentarze